"Mariëtte van erp vind dat de omgeving van de kunstenaar ook een kunstwerk wordt. Dat geldt ook voor haarzelf. Zoals ze daar zit in haar atelier, waarvan de wanden tot op grote hoogte zijn behangen met haar schilderijen en tekeningen, laat ze je in haar ziel kijken. De fabriek, de waslijn, de koe in de wei,de dame met corsage in haar loge, licht uit de boerderij, raar blauw water uit een overstroming, het staat er allemaal wonderlijk op. Echt op z'n Van Erps. Terwijl je er naar kijkt wordt de ruimte in een geschilderd landschap ineens plat als een schort. Niemand die de dingen zo laat zien. Toch, als toeschouwer, kun je al gauw meereizen in de wereld van deze kunstenaar, die volkomen onbevangen, bijna kinderlijk te werk lijkt te gaan, maar die wel analytisch over haar composities praat. Dat is bijzonder als hart en hoofd niet vechten. En je begrijpt hoe die volle, spraakzame wande meehelpen kunst te maken".

Uit "Koesteren uit liefde". interview door Anna van der Burgt voor brabant cultureel, okt. 2005.